Իմացել եմ` այլևս միայնակ չես: Տխուր եմ ինձ համար: Իմացել եմ` ուրիշի ձեռքն ես համբուրում, ուրիշի վրա ես զայրանում, ուրիշին ես ասում` սիրում եմ: Բայց արդյո՞ք սիրտդ այնպես ուժգին է խփում, երբ այդ ուրիշիդ հետ ես, արդյո՞ք նրան էլ ես երդվում, որ երբեք մենակ չես թողնի: Իմացել եմ` նրան ընկերներիդ հետ ես ծանոթացնում, բայց արդյո՞ք նույն կերպ բռնում ես նրա ձեռքն ու ամուր սեղմում: Տեսնես նույն կե՞րպ ես զայրանում, երբ խենթություններ է անում: Տեսնես` ինձ նման հիմա՞ր է: Իմացել եմ` սկսել ես մոռանալ իմ մասին, բայց չեմ հավատում. առաջին սերը, սիրելիս, կուտ չի գնում, ինչ էլ անում ես: Տեսնես նրա՞ն ես համարում առաջին սերդ: Նա ուրիշ է: Եվ երբեք կյանքդ այնպես չի խառնի, ինչպես ես: Իմացել եմ` ուզում ես մոռանալ ինձ: Արդյո՞ք կստացվի: Արդյո՞ք նրան գրկելիս ինձ չես հիշի, արդյո՞ք չես համեմատի ու չես հասկանա, որ առաջին սերը, միևնույն է, կուտ չի գնում: Իմացել եմ` փորձում ես մեծանալ մեր սիրուց, ինչպես ես ժամանակին: Բայց տես, սիրելիս, ես մի մանուկ եմ: Ավելի մանկացած ու ավելի մերկացած: Արդյո՞ք կմեծանաս: Իմացել եմ` ժամանակը շատ բան է փոխում, բայց մեզ փոխել հնարավոր չէ, որովհետև մենք ուրիշներին այդպես էլ չենք կարողանալու սիրել այնպես, ինչպես սիրել ենք միմյանց: Ուրիշների համար մենք երբեք էլ պատրաստ չենք լինելու մահանալ, էլ ուր մնաց ապրենք: Ուրիշներին մենք միշտ պարտեցնելու ենք միմյանց հետ համեմատության մեջ, որովհետև առաջին սերը կուտ չի գնում, որքան էլ փորձենք: Ուրիշներին չենք սիրելու այնպես, ինչպես միմյանց ենք պաշտել, ուրիշների հետ ապագա կազմելիս խորը հոգոց ենք քաշելու ու միմյանց հիշելու: Իմացել եմ` փորձում ես սիրել ուրիշիդ, գուցե այդպես էլ կա, իմացել եմ` այլևս նույնը չեմ քեզ համար, բայց արդյո՞ք մահացել եմ: Ուրիշներին ապրեցնել չենք կարող, որովհետև ուրիշները միշտ էլ կմնան ուրիշ, ուրիշ մեզնից, ուրիշ միմյանցից:

Մի օր վերջանում են դերերն ու մնում եմ ես՝ ինքս իմ հետ, ինքս իմ դեմ: Դեմ հանդիման ելնում են երազներս, մտքերից ինչպե՞ս ազատվեմ: Դու կգաս, կգրկես, կհամբուրես քեզնից հոգնած մարմինս, ապա կլքես ու կծիծաղես, ասես ոչինչ, հետո կազատես: Իսկ ես կմնամ այստեղ՝ մենավոր օրերիս ու ժամերիս անդունդում, վեր կնայեմ՝ քեզ փնտրելու՝ մոռացած, որ քեզ տեսնելու համար պետք է ցած նայեմ: Մի բուռ սեր է որոտում գլխիս, բայց դու չկաս, ու չես եղել այն ժամանակ, երբ կարիքդ էի զգում: Միշտ այդպես ես: Սրիկա:

Մեզ բաժանող ճամփաների զուգահեռում այրում եմ վերջին հույսերս, որ կճեղքես ճահիճներն ու կգաս, բայց ես քեզ չափից դուրս մեծ դեր եմ տվել: Դու այդպես էլ չես գա, որովհետև ես հոգնել եմ քեզ սպանելուց: Դու չես հասկանա, թե ինչու այսպես ստացվեց, ինչու՞ մեր խաղն այսպես ավարտվեց: Ես լուռ կանձրևեմ ու կծիածանանամ, իմ մտայնության քամիները պար կբռնեն երազների հետ, դու չես լինի այնտեղ, որտեղ գարուն կգա ու կմնա: Մի խենթ պար կսկսի, իսկ դու չես էլ իմանա, որովհետև դու չգրկեցիր ինձ այն ժամանակ, երբ ես մի վիրավոր հաշմանդամ էի՝ կարոտ քո երկար մատներին ու բամբ ձայնին: 

Որքան եմ կարոտել քեզ, բայց դու չես իմանա դա, որովհետև մեր զուգահեռվող ճամփաներին ես ծաղիկներ եմ ցանել ու ջրել իմ սպասումներով: Դու ինձ խենթ կհամարես, իսկ ես կխենթանամ քո չեղած առավոտներից ու ընթրիքներից: Այնտեղ, որտեղ մարդիկ ընտանիք են, մենք չկանք, քանի որ չեղանք, քանի որ չկայինք:

Ես մեղավոր եմ:

Սրիկա:

Թե փախչեմ մի կյանք հեռու, թե գլխահակ հետ գամ, դու գիտես, թե որտեղ եմ ես: Խորապես հիասթափված ինձնից էլ, քեզնից էլ, դու, երևի, մտածում ես, որ վերջ չկա այս ամենին, թեև վերջը սկսվեց վաղուց: Ես էլ վաղուց չեմ երազում քո մասին, որովհետև օրերից մի օր դու ինձ վախացրիր: Դու խենթացար, հետո հանգստացար, կարծես մոռացար ինձ: Իսկ ես թռչում էի հեռուներում և օրեցօր ավելի ու ավելի ցած ընկնում: Դու այնտեղ չեղար, երբ ես ընկնում էի: Ինչու՞ ես հիմա մտածում, որ ես կրկին կթռչեմ, այն էլ քեզ հետ: Ես չեմ հանդուրժի, եթե կողքիդ այդ թռչնակներ լինեն. ես իմ վիրավոր թևերը կսփռեմ վրադ ու կլինեմ կյանքիդ միակ թռչունը, թեև վիրավոր ու թեև անթև: Ես կլինեմ անեծքդ, դու կատես ինձ, բայց չես կարողանա կրկին թռչել, ինչպես և ես: Դու կհիշես ինձ, ես, գուցե, նույնպես, բայց ես, իմ սիրելի թռչուն, երբեք կողքիդ չեմ լինի: Դու կհիշես, թե ինչպես էինք մենք՝ երկու թռչուն անսահման ծովերի վրա, սիրում իրար ու որոշում աշխարհների սահմանները, ինչպես էինք կարծում, որ թե մենք խենթ ենք ու իրար ունենք, կարող ենք նոր օրենքներ հորինել ու ապրել այնպես, ինչպես ոչ ոք: Տեսա ՞ր, իմ սիրելի թռչուն, որ ծովերը ճահիճ դուրս եկան, իսկ մենք՝ կոտրված թևերով թռչնակներ՝ հիմար ու դժբախտ:

Ես իմ սիրտն եմ բացել ու շպրտել ոտքերիդ առջև, ես կորցրել եմ ինձ, մոռացել, որ աշխարհում քեզնից բացի աշխարհ կա: Բայց մի օր ավարտվեց ամենն, ու մենք վերջացանք: Մենք պարզապես դադարեցինք գոյություն ունենալուց: Ու թե պիտի այնպես ստացվի, որ առաջին սերը չհաջողվի, ես առաջարկում եմ, գուցե պահանջում սիրել երկրորդ սիրուց: Ես պահանջում եմ, որ դառնաս իմ երկրորդ սերը, ինչպես դարձար առաջինն ու միակը: Ներիր, բայց քեզնից հետո ամենը, ինչ եղավ, թատերական ներկայացում էր. ես՝ գլխավոր դերում, դու՝ միակ հանդիսատես: Բայց արի ու տես, որ հիմա եկել ես, ձեռքիցս քաշում ես, որ ցած իջնեմ բեմից ու քեզ հետ գամ: Գիտես, պաշտելիս, ես գուցե չգամ, բայց շնորհակալ կլինեմ ձեռքերս ցավեցնելու համար: Ես սիրում եմ քեզ, սիրել եմ միայն քեզ և, գրողը տանի, միայն քեզ կսիրեմ, բայց մենք, երևի, ավարտում ենք մեր պատմությունը: Ես պարզապես այլևս չեմ կարող այսպես. ապրել քեզ համար և կործանվել քո պատճառով: Հիշու՞մ ես՝ կար ժամանակ, երբ մեր երեխաների անուններն էինք որոշում, իսկ հիմա ես ինքս եմ որոշում ապագա զավակիս անունը, որը քեզ, հավանաբար, դուր չի գա: Դու չես տեսնի, թե ինչպես են մեծանում մեր երեխաները, բայց կտեսնես, թե ինչպես եմ փոքրիկիս ձեռքը բռնած քայլում այն փողոցներով, որտեղ մենք ժամանակին երջանիկ էինք ու սիրո երդումներ էինք տալիս: Ես կպատմեմ նրան քո մասին և կասեմ, որ մայրիկը քեզ շատ է սիրել: Ես կսովորեցնեմ նրան սիրել այնպես, ինչպես ես, բայց կխնդրեմ ինձ պես չսայթաքել և չավիրել ամեն ինչ: Ես միշտ կսիրեմ քեզ և կերազեմ, որ դու էլ երբեք չդադարես ինձ սիրելուց, անգամ երբ ուրիշի վարսերը շոյես և ուրիշի երեխաներին «որդիս» կանչես: Ներիր, բայց ես այնքան հիմար եմ…

«Ոչ, գրողը տանի, սա մի օր ավարտվելու է, ես գիտեմ, անվերջանալի սարսափ չի կարող լինել, որտե՞ղ է իմ սարսափելի վերջաբանը»:

Գիտես, սիրելիս, դու այսօր մահացար: Առանց ցավ, առանց արյուն: Ես պարզապես այսօր թաղեցի քեզ, մի բուռ հող թափեցի խոսքերիդ ու ցավերիդ վրա, պարանոցս ազատեցի քո ծանր շղթաներից ու նետեցի գերեզմանիդ մեջ: Թող հողը նույնքան թեթև լինի վրադ, որքան թեթև են եղել մղձավանջներս առանց քեզ ու քեզ հետ: Թաղմանդ անգամ անդեմ մարդիկ էին, որոնք զուտ հանդիսատեսավարի թքեցին վրադ ու գնացին: Մեկն անգամ ծափ տվեց, բայց դու չլսեցիր, որովհետև այսօր դու մահացար: Այսօր ես թաղեցի քեզ: 

Հանգուցյալներից այլևս նամակներ չեն ստանում, ուստի ես այլևս դադարում եմ սպասել: Թող հողն այնքան թեթև լինի վրադ, որքան թեթև են եղել սպասումներս ու հիասթափություններս: Քեզ հավիտենական ազատում եմ մաղթում, որպես դու խոստացար ինձ հավերժ սեր ու հավատարմություն: 

Մտածում ես, թե որքան ստոր եմ ես: Դու այլևս մտածել չես կարող, ես թաղել եմ և այդ մտքերդ, որ սև դևերի պես ստորացրել են ինձ ու ծնկեցրել: Վստահ ես` կպատժվե՞մ: Դու վստահ լինել չես կարող, ես թաղել եմ վստահությունդ այն բանում, որ կկոտրվեմ, թե լքես ինձ: 

Սիրելիս, այսօր քո թաղումն էր, մենք թաղեցինք քեզ ու վրադ մի բուռ ափսոսանք թքելով հեռացանք: Հանգուցյալների մոտ երկար չեն մնում. սևանում է: