Mari Love
  • Գլխավոր
  • Պատմվածքներ
    • Երբ թրջվում ես անձրևի տակ
    • Չորս եղանակ
    • Մարիա
    • Այնտեղ, որտեղ ճայերն են
    • Տանգո
    • Թռի՛ր, Էրիկ, թռի՛ր
    • ՄիշԷլիս
    • Այն, ինչ պիտի կիսվեր
    • Պատուհան
    • A: B: SMS
    • Կողպեք
    • * * *
    • Մահից կյանքվածը
  • Փոքրիկ սերեր
    • Մի զույգ ձեռնոց
    • Մազերի ու բնավորությունների մասին
    • Հանրակացարաններից մինչև հիվանդանոցներ
    • Վաֆլե տորթ ու տաք շոկոլադ
    • Կատուներն ու հարբեցողները
    • Մուգ վարագույրների հետևում
    • Փողկապներ և կարմիր վարդեր
    • Առաջին ձյան հեքիաթը
    • Նարինջներ և բանաստեղծություններ
    • Կարկանդակներ ու երջանկություն
    • Դու ամուսնացած էիր
    • Տիեզերքներ և փոշու հատիկներ
  • Հետադարձ կապ
A: Երբևէ մտածե՞լ ես, որ մենք տիեզերքի ամենամեծ մասնիկներն ենք, և մնացյալ բոլորը մեզնից այնքան փոքր են, որ մենք նրանց պարզապես չենք նկատում:
B: Իսկ մոլորակնե՞րը: Դրանք մեծ են:
A: Այդ մասին չեմ մտածել: Երբ նայում եմ աչքերիդ, մոլորակներն անգամ անհետանում են ու փոքրանում:
B: Ուրեմն իմ աչքերն ամենամեծ մասնիկներն են տիեզերքում:
A: Ուրեմն քո աչքերը տիեզերք են:

A: Կբացե՞ս դուռը:
B: Վերնաշապիկս չեմ գտնում:
A: Ավելի լավ:

A: Ինչու՞ չթողեցիր գիշերեմ քեզ մոտ:
B: Առավոտյան աշխատանքի ես:
A: Իսկ դու ՝ դասի:
B: Տես՝ ինքդ էլ ամեն ինչ շատ լավ գիտակցում ես:
Փնտրում եմ: Չեմ գտնում: Չեմ գտել: Կգտնե՞մ: Չէ:
Պարզապես լինում են մարդիկ, ովքեր միշտ այնպիսի զգացողությամբ են ապրում, որ կյանքն իրենց կողքով անցնում է: Այլ փողոցներում, քաղաքներում, մոլորակներում է կյանքը, իսկ այստեղ ժամանակը կանգ է առել ու խեղդում է: Ամուր բռնած կոկորդը խեղդում է, չի թողնում լիարժեք շնչել: Գոնե շնչել:
Պարզապես լինում է այնպես, որ սխալված մարդն այլևս շանս չի ունենում: Երջանկությունը գալիս է, թակում բաց դուռը, բայց խորշում ու ներս չմտած գլխապատառ փախչում: Եվ այդպես ամեն գրողի տարած անգամ:
Պարզապես լինում են մարդիկ, ովքեր ճակատագրով արդեն իսկ անճակատագիր են: Նրանց վիճակված չէ զգալ, թե ինչ բան է մշտական անհոգությունը: Նրանք չեն կարող երբեք գլուխը բարձին դնել ու զգալ, որ միայնակ չեն ոչ մի պարագայում: Նրանց վիճակված չէ տաքացնելու ինչ-որ մեկի անկողինը:
Հարցն այն չէ, որ միայնության մեջ սովորում ես ատել ինքդ քեզ: Այն չէ անգամ, որ միայնությունն այնքան է ձուլվում մաշկիդ, որ օտար դիպումներից այրվում ու ցավում է: Այն չէ նաև, որ ժամանակի հետ դադարում ես տարբերել միայնությունը անսովորությունից: Միայնությունը շնչում է քեզ, արտաշնչում մտքերդ, մտորումներդ, այն պատում է սևացող եսդ, մթնում ես, գորշանում, արտացոլում ես թուլությունդ, որ մարդկանց, չգիտես ինչու, ուժ է թվում: 


Ես կարոտել եմ քեզ: Հարցն այն է, որ այդպես ճիշտ չէ: Այդպես չպետք է լիներ, բայց ես խենթի պես կարոտել եմ քեզ: Եվ չպետք է թուլանամ, որովհետև որոշել եմ ծերանալ քեզնից հեռու: Որոշել եմ: Այո: Շատ հստակ: Դու չպետք է տեսնես իմ թուլությունն ու կնճռոտ դեմքը: Կհիշես ինձ երիտասարդ, երբ դեռ այնքան պայծառ էի, որ լույս էի ճառագում:
Ես այրվում էի տենդի մեջ, բայց շարունակում էի հատակին նստած շոյել մեր մազոտ շանը: Նա գլուխը դրել էր ոսկրոտ ծնկներիս, ժամանակ առ ժամանակ գլխի դիրքը փոխելով, ասես ուզում էր քիչ թե շատ հարմար տեղավորել իր մեծ գլուխն իմ փոքր ու անհարմար ծնկներին: Նա կարող էր միանալ Թիին, պառկել բազմոցին, բայց չգիտես ինչու կողքիս էր` հատակին: Թին նախորդ օրվա թերթն էր ընթերցում, մերթընդմերթ գլուխը ցույց տալով թերթի հետևից և հարցական նայելով պատից կախված ժամացույցին, իսկ ես շոյում էի շան գլուխն ու մի կերպ կոկորդս լցնում արդեն վաղուց գոլացած թեյը: Թեյի գույնը վերջացել էր, և ես ստիպված ողողել էի թեյամանը եռացրած ջրով` հույս ունենալով, որ այդպես էլ վատ թեյ չէր ստացվի: Կարծես թե թեյաջուրը պետք է անցկացներ կոկորդացավս:
Ես մի արատավոր սովորություն ունեի. հույսս երբեք չէի կորցնում: Դա իմ մեծագույն և կարծես անուղղելի սովորությունն էր: Կենցաղային մակարդակով տհաճ ձևի չէի կորցնում հույսս, որ մի օր հանդիպելու եմ այն միակին, ով ընդունելու է իմ պես զզվելի ու անտանելի մեկին: Թե որ արժանիքիս համար, ինքս էլ չգիտեի: Ոչ երևելի արտաքին ունեի, ոչ բարձր սոցիալական դիրք, ոչ էլ առավել ևս այնպիսի ներքին հատկանիշներ, որոնք կստիպեին աչք փակել նախորդ երկուսի բացակայության վրա: Բայց ես շարունակում էի հույս փայփայել: Վերջին երկու դեպքը մի-փոքր սասանեցին ինքնավստահությունս, սակայն ոչինչ, կարծես, չէր փոխվելու, թեև պետք է, որ:
Այսօր երազ տեսա: Տեսա, թե ինչպես էի եկել քեզ մոտ: Քնած էիր: Կարծես երազ էիր տեսնում: Կարծես ինձ: Ամեն շնչելիս կուրծքդ բարձրանում ու իջնում էր: Մի ձեռքդ դրել էիր կրծքիդ, իսկ մյուսով բարձն էիր գրկել: Ե՞ս էի: Հոնքերդ մեկ կիտվում էին, մեկ խաղաղվում: Կրկին ե՞ս էի զայրացնում: Լավ:


Կուզեի տեսնել կանաչ աչքերդ, բայց քնած էիր: Ոտնաթաթերիս վրա մեղմիկ մոտեցա քեզ: Հագիս սպիտակ շիֆոնե գիշերազգեստը հանեցի, վերցրեցի վերնաշապիկդ ու հագա: Քո բույրն էր: Իմ փոքրիկ մարմնին այն մեծ էր, կարող էի լողալ դրա մեջ: Ազատ էի: Դու խորը շունչ քաշեցիր, բայց քունդ չխանգարվեց: Կամաց նստեցի անկողնուդ, մատներիս ծայրով սահեցի ձեռքերովդ. փշաքաղվեցիր: Հասնելով ուժեղ մատներիդ կանգ առա, շրթունքներս մոտեցրի ու համբուրեցի: Դու կրկին խորը շունչ քաշեցիր: Շոյեցի գլուխդ, գեղեցիկ մազերդ համբուրեցի, այտս կպցրեցի այտիդ, համբուրեցի ճակատդ, մատներս սահեցրի փափուկ շրթունքներովդ, համբուրեցի նուրբ: Չէի ուզում արթնանայիր: 

Կյանքում սիրում են մի քանի անգամ, բայց մի անգամ է լինում, երբ հասկանում ես՝ նա է: Ես գտել եմ քեզ, պատահաբար, միլիարդների մեջ գտել եմ քեզ, և սիրտս, թվում է, թե կպայթի այդչափ երջանկությունից: Ես խենթություն եմ արել, ու պարգևատրվել եմ քեզնով, քո սիրով: Եվ դարձել է ձայնդ ամենահարազատը, դարձել են աչքերդ ամենագեղեցիկը, դարձել են մատներդ ամենանուրբը, դարձել ես դու իմը:
Երբ դու ինձ լքեցիր, քեզ աստվածացնող իմ մի կեսը քեզ հետ տարար: Երբ դու ինձ լքեցիր, ես կիսվեցի, փոքրացա, անապատացա ու ծարավեցի քո բացակայությունից: Երբ դու ինձ լքեցիր, գիշերն ու ցերեկը մեկ եղան, արև, թե լուսին, մի խավար դարձան, աստղ, թե մոլորակ սահման գծեցին ու հեռացան ինձնից: Երբ դու ինձ լքեցիր, ես մնացի ձեռնունայն, ես մնացի անապատ, ես մնացի անպատ: Ես կորցրեցի հաշիվն օրերի ու ժամերի, չտեսա էլ լույս, սիրեցի աչքերիս մութը, պատերի սևը, դռների փակը: Ես մոռացա ժպիտ ու ծիծաղ, ես դարձա անժպիտ, անծիծաղ, ես կորցրեցի քուն, կորցրի դադար, ես կորցրի քեզ: Երբ դու լքեցիր ինձ, ես անեծք կապեցի երջանկության վրա, մոռացա  ինձ, մոռացա բառերն ու խոսքերը: Երբ դու լքեցիր ինձ, ես սիրեցի քեզ առավել, ատեցի ինձ նույնչափ, որչափ ատեցի միայնությունս: Երբ դու լքեցիր ինձ, ես խենթացա, ու հասկացա, որ խենթացա: Ես ծամեցի ցավերս, կուլ գնացին լացերս, մարսվեցին կարոտներս: Երբ դու լքեցիր ինձ, ես մոռացա դիմագծերդ, մոռացա ձայնդ շշուկ դարձած, մոռացա ձայնդ մեղեդի դարձած: Երբ դու ինձ լքեցիր, ես մոռացա փափուկը մազերիդ, ծովն աչքերիդ: Լուռը աղմուկ դարձավ, լույսը ցավոտ դարձավ, սերը փշոտ դարձավ, սպասումը այրող դարձավ: Երբ դու լքեցիր ինձ, սպասումը հավիտենական դարձավ:  Երբ դու լքեցիր ինձ, ես նույնպես լքեցի ինձ, դարձա անապատ, դարձա անպատ:
Mon ami, դու հիասքանչ ես: Անկրկնելի գեղեցիկ ու տաք: Դու հիասքանչ ես: Եվ քո կողքին ես հիասքանչ եմ: 


Ես սավառնում եմ ամենագեղեցիկ աչքերիդ անսահմանությունում, ես կորցնում եմ ինձ քո տաք գրկում, ես հալչում եմ քո ամեն դիպումից, ու մարմինս սարսռում է քո ամեն համբույրից: Շունչս կանգ է առնում քեզնից, թմրամոլանում եմ քո պատճառով, թմրանյութացնում եմ քեզ. ես քեզնից կախում ունեմ: Ես կիլոմետրեր շարունակ փնտրել եմ քեզ, իսկ այժմ դու այստեղ ես՝ անտանելի մոտ, այնքան մոտ, որ շունչս կանգ է առնում, հետո հիշում, որ դեռ մի ամբողջ հավիտենականություն ունեմ կողքիդ անցկացնելու, և շնչում եմ: Ագահաբար շնչում մաշկիդ ամեն միլիմետրն ու խենթանում քո հարազատությունից. ասես միշտ էլ այստեղ ես եղել: Եվ աչքերս մթագնում են ձայնիցդ, մատներիցդ, իսկ երբ նայում ես ինձ, մեջքս ճեղքվում է. թևեր են դուրս գալիս. քո կողքին սավառնում եմ, ինչպես սավառնում ես իմ մտքերում. դու դրանցում անսահման ես:
Դու ամուսնացած էիր: Եվ դա իմ կյանքի ամենամեծ ողբերգությունն էր: Դու գրողի տարած ամուսնացած տղամարդ էիր: Գրողը տանի, դու իսկապես ամուսնացած էիր: Եվ ես սիրում էի քեզ:
Դու ասես հրուշակեղենի խանութի լավագույն թխվածքը լինեիր, որ արդեն պատվիրել էին: Դու գրքերի մեջ ամենահետաքրքիրն էիր, որի թերթերն ինչ-որ մեկն ինձնից առաջ կարդացել ու սոսնձել էր: Դու տղամարդկանց մեջ ամենալավն էիր, բայց, ինչպես միշտ է պատահում, երբեք էլ իմը չէիր դառնալու:
Newer Posts Older Posts Home

Արխիվ

  • ▼  2020 (8)
    • ▼  July (2)
      • Փոխվել եմ, բայց նույնն եմ մնացել
      • Ես սիրում եմ քեզ, իսկ դու սիրում ես քեզ
    • ►  June (1)
    • ►  April (1)
    • ►  March (4)
  • ►  2018 (1)
    • ►  September (1)
  • ►  2015 (14)
    • ►  December (5)
    • ►  October (4)
    • ►  July (1)
    • ►  March (3)
    • ►  January (1)
  • ►  2014 (36)
    • ►  November (2)
    • ►  October (13)
    • ►  September (1)
    • ►  August (3)
    • ►  July (1)
    • ►  June (4)
    • ►  May (4)
    • ►  March (3)
    • ►  February (4)
    • ►  January (1)
  • ►  2013 (44)
    • ►  December (2)
    • ►  November (3)
    • ►  September (2)
    • ►  July (2)
    • ►  June (4)
    • ►  May (2)
    • ►  April (6)
    • ►  March (8)
    • ►  February (14)
    • ►  January (1)
  • ►  2012 (51)
    • ►  December (6)
    • ►  November (1)
    • ►  October (1)
    • ►  September (2)
    • ►  August (2)
    • ►  July (4)
    • ►  June (5)
    • ►  May (2)
    • ►  April (5)
    • ►  March (8)
    • ►  February (6)
    • ►  January (9)
  • ►  2011 (53)
    • ►  December (7)
    • ►  November (4)
    • ►  October (8)
    • ►  September (7)
    • ►  August (5)
    • ►  July (5)
    • ►  June (6)
    • ►  May (1)
    • ►  April (1)
    • ►  March (3)
    • ►  January (6)
  • ►  2010 (1)
    • ►  November (1)

Bonjour ու բարի գալուստ

Բարի գալուստ իմ հոգու ամենանուրբ աշխարհ… Ես այստեղ բացել եմ իմ սիրտը. խնդրում եմ` զգույշ կլինես:

Բաժիններ

  • N1 40
  • N2 19
  • N3 13
  • N? 42
  • Է 60

Հետևիր ինձ Instagram-ում

Copyright © 2016 Mari Love . Created by OddThemes