Ես երևի այն չլինեի, ինչ կամ, եթե քեզ հանդիպած չլինեի: Քեզ հետ ես սովորեցի հավատալ ինքս ինձ, դիմացինին, մարդկանց, Աստծուն, բնությանը: Դու ինձ հավատ տվեցիր: Գիտե՞ս, երբ մեր առաջին ժամադրությանը դու ինձ պատարագի տարար, ես հավատ գնեցի` վաճառելով հիշողություններս: 

Ես երևի չապրեի այնպես, ինչպես ապրում եմ, եթե չընդունեի քեզ` որպես նվեր ճակատագրից: Քո կողքին ես ազատ եմ շնչում, քո կողքին ես չեմ վախենում: Դու ինձ սեր տվեցիր, այնպիսի սեր, որ կործանելու, ջարդելու ու փշրելու փոխարեն ապրեցնում է, ոտքի կանգնեցնում ու առաջ մղում:

Ես երևի չմտածեի, որ կյանքն իսկապես նվեր է, եթե դու չբարևեիր ինձ: Քեզ համար ապրելով ես ցանկանում եմ ապրեցնել ամենը, ինչ իմաստ չի տեսնում ապրելու: Դու ինձ մի աշխարհ տվեցիր, որտեղ մենք իրավունք ունենք ու պարտավոր ենք երջանիկ լինել: Երջանկությունը սիրո մեջ է:

Ես երևի մոռանայի, թե ով կա սրտիցս այն կողմ, եթե դու չբռնեիր ձեռքս: Քո մեջ ինձ տեսնելով` ես տեսա Աստծուն. նա ամենքիս մեջ է: Դու ինձ սովորեցրիր, որ հարաբերությունները ավտոմեքենայի նման են. առաջ գնալու համար մարտկոց է պետք. ես ուզում եմ հավատալ, որ կա հավերժական շարժիչ. դա սերն է:

Ես երևի ես չէի լինի, ես երևի արև չլինեի…

Եթե դու չլինեիր, ի՞նչ կանեի ես, ինչպե՞ս կբացատրեի ինքս ինձ, որ ապրել նշանակում է սիրել, որ շնչել նշանակում է սպասել, որ հավատալ նշանակում է համբերել:

Եթե դու չլինեիր, որտե՞ղ էի պահելու երազներս, ու՞մ էի պատմելու հիմար մտքերս, ե՞րբ էի հասկանալու, որ մտքերս միշտ չէ, որ հիմար են:

Եթե դու չլինեիր, ինչու՞ պիտի արթնանայի ու քնեի, երբ արևներն ու լուսինները տանջվում են միմյանց ձգտող երկինքներում, իսկ ես` աննկատ, չնչին, պիտի հուսայի, թե օրն ու գիշերը ինձ համար են ծնվում:

Եթե դու չլինեիր, իմ արևներն ու լուսինները այդպես էլ չէին հասկանա, որ արթնանում են երկուսիս համար:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի սիրի, այո, չէի սիրի այնպես, ինչպես սիրում են իրական կյանքում:

Եթե դու չլինեիր, ես չէի հասկանա, թե ինչ անել այսքան սերը, որ եռում էր երակներումս, բայց բացակա ափերից ցնդում էր ու ներսից այրում անզգացմունք մաշկս:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ կքնեի բարձս գրկած ու չէի իմանա, թե ինչ բան է քնել և արթնանալ տղամարդուդ գրկում:

Եթե դու չլինեիր, մարմինս այդպես էլ կմնար մշտապես մրսող ու դողացող, մաշկս չէր ճանաչի ամեն դիպումից փշաքաղումը, աչքերս չէին իմանա համբույրի ծանրությունից փակումը:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի իմանա, թե ինչու են ստեղծվում այդքան զգեստներ ու դիմահարդարման պարագաներ. դրանք ստեղծվում են քո կողքին միշտ գեղեցիկ մնալու համար:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի հասկանա, որ գեղեցիկ լինելու համար պարտադիր չի դիմահարդարված լինել:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի կրի քո վերնաշապիկներն ու չէի արբի բույրից քո մարմնի:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ առավոտյան չէի քրքրի համացանցը` քեզ համար համեղ նախաճաշ պատրաստելու համար:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի իմանա, թե որքան եմ սիրում նրբերշիկով ձվածեղ:

Եթե դու չլինեիր, ես այդպես էլ չէի երդվի` հնազանդ եմ:

Եթե դու չլինեիր, ես չէի բարձրաձայնի գաղտնիքներս, որ քերում էին հոգիս:

Եթե դու չլինեիր, ես չէի իմանա, որ միլլիոն տարին քիչ է, քիչ, քո կողքին լինելու համար:

Եթե դու չլինեիր, ես չէի պլանավորի պատերազմի գնալ տիեզերքի դեմ` պահանջելու մեզ մի առանձին մոլորակ տալ:

Եթե դու չլինեիր, ես չէի հասկանա, որ սիրում եմ քեզ ամեն գիտական սահմանումներից դուրս:

Եթե դու չլինեիր… Դու պարզապես իրավունք չունեիր չլինել...

Պտտվեմ, պտտվեմ այնքան, մինչև աշխարհներս հրաժարվեն ինձնից, հարվածեն ինքնագոհ, երազամորթ մտքերիս, պտտվեմ, պտտվեմ այնպես, որ սեփական երազներս արյունասպան անեն սեփականասեր էությունս: Իմաստազուրկ ծիծաղներով սպանեմ սիրակարոտ գիշերներս, հևեմ մտքերիս ծանրությունից, փշրեմ մատներս սառը պատերով, գլխատակ սուզվեմ անարև երեկոներիս մթի մեջ ու շշնջամ՝ փրկի՜ր, փրկի՜ր: Ձուլվեմ հեռուների հորիզոնում, մի հորիզոն դառնամ ու մռնչամ մի վիրավոր առյուծի պես, որ հայելու մեջ տեսավ իրեն որպես մի կատու՝ կեղտոտ, անօգնական, այլ ոչ առյուծ՝ զորեղ, ինչպես անապատի քամիներն ու ահարկու, ինչպես օվկիանների ալիքները: Երգեմ, երգեմ արևածագիս դառը մեղեդին: Սպասեմ արևակյանքին, սպասեմ, սպասեմ, թե երբ հորիզոնները կմոտենան ապագայամոլ հույսերիս. քայլելու համար թույլ եմ, թույլ, սողալու համար չափազանց ինքնասեր եմ, ավաղ: 

Բացեմ աչքերս արևալուսին, նայեմ դանդաղ հոսող վայրկյաններին, հաշվարկեմ ժամերն ու պահերը, շրջեմ գլուխս, տեսնեմ քեզ. քնած ես, երազային ես: Գրկեմ ինձասեր քեզ, ձուլվեմ քնած մարմնիդ ու շնչեմ, շնչեմ քեզ այնքան, մինչև երազներս մորթեն մտքերս…

Ես և դու, մի հսկա տիեզերք, մի կյանք ժամանակ ու մի հատիկ սեր: Կաթ-կաթ, սերն է կաթում տողերիցս, հոսում քեզաշատ բառերովս, հասնում քեզատենչ վերջակետներին ու փնտրում, փնտրում ինձ, բայց չի գտնում. իմ սիրո մեջ եսը դու ես, դուն` ես, տիեզերաչափ սեր, սեր, սեր, սեր: Աչքերիս լույսը շողում է դեպի քեզ, բռնի˜ր: Հոգիս քո անունը տալով է երազ մտնում, արթնացի˜ր նրա կողքին: Ձեռքերս քո բջիջներն են փնտրում, հագեցրու˜ նրանց քաղցը: Շատ բան եմ պահանջում, չէ՞: Ներիր, բայց սերս շատ է, այն քեզ է պահանջում: Ներիր, բայց սերս մեծ է, այն քո օգնության կարիքն ունի:

Կարոտների թևերով կսավառնեմ, կգամ քեզ մոտ, որ ասեմ` առանց քեզ շնչել չեմ ուզում: Քայլել չեմ ուզում, թե ձեռքս չես բռնելու, ժպտալ չեմ ուզում, թե դու չես պատճառ լինելու: Ապրել չեմ ուզում, թե քեզ համար ու քեզնով չեմ ապրելու: Ուժերիս պահոցից մի բուռ ուժ վերցնելով` գլորում եմ վայրկյաններն ու մտքերիս հեքիաթում սավառնում, հասնում քեզ մոտ, գրկում հարազատ քեզ ու շշնջում` կարոտել էի: Կարոտում եմ, կարոտում եմ, անսահման, անհատակ, խենթացնող ու խելագարեցնող:

Երբ կողքիս ես, մի բան եմ աղերսում բնությունից` ժամանակ, կանգ առ, չեմ ուզում անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալ, չեմ ուզում գնալ ու նետվել միայնակությանս հորում: Ուզում եմ կորչել քեզ հետ, քո պատճառով, քեզ համար ու քո կողքին:

Հերիք չես, հասկանու՞մ ես: Թվում է` երբեք էլ չես հերիքելու: Մի անհաս երազի պես գալիս ես, ամփոփվում ինձ հետ, իսկ հետո գալիս է հրաժեշտը: Հրաժեշտները բութ դանակի պես են. գիտես, որ չեն սպանի, բայց միևնույն տեղին անընդհատ հարվածելով կարող են ծակել, սպանել անգամ:

Թե վազել, միայն քեզ մոտ: Թե երազել, միայն քո մասին: Թե պայքարել, միայն քեզ համար: Թե լռել, միայն քեզ հետ: Թե սիրել, միայն քեզ…

Իմ արևամոլ էության դատարկ դարակները բացականչում էին. «Արևի մուրաբաները վերջանում են, արևի մուրաբաները վերջանում են»: Իսկ ես հուսահատ նայում էի ներսս ու շշնջում. «Իսկ ի՞նչ կարող եմ ես անել: Լռե´ք, լալկվե´ք, ինձ հանգիստ թողե´ք»: Իմ արևակարոտ մարմնի մահացող բջիջները բռնվում էին մաշկիցս ու փրկություն աղերսում. «Մեզ արև տուր, մեզ արև բեր»: «Որտեղի՞ց, ինչպե՞ս: Թողեք ինձ»: Արևասեր իմ գոյությունը հանգչում էր, պահածոյացնում ամպրոպավախ ու կայծակախենթ իր մտքերն ու խեղդում արևամոռաց իր երազանքները:

Ժամացույցի սլաքները, հոգնած իմաստազուրկ ու իմաստակարոտ իրենց պտույտներից, հոգեվարքի մեջ մռնչացին. «Գնա արևիդ հետևից»: «Բավ է վազեմ, փնտրեմ, աղերսեմ, պահանջեմ, բավ է պայքարեմ: Ես կկանգնեմ այստեղ, նայե´ք, հենց այստեղ եմ կանգնելու ու արև եմ սպասելու: Թե չեկավ, կմեռնեք բոլորդ, կմեռնեք, լսու՞մ եք»:

Արևավախ իմ երկինքները ճեղքվեցին ու ձեռքերիցս ամուր բռնելով ինձ իրենց մոտ բերին, բարձրացրին, իսկ այնտեղ իմ արևն էր ինձ սպասում: «Դու գիտես, թե միայն դու՞ ես հոգնել փնտրելուց, սայթաքելուց: Ես քեզնից մեծ եմ, քեզնից առավել ես եմ հոգնել: Մի քայլ ես կանեմ, մի քայլ էլ դու. թե մոտենանք ու հասնենք իրար…»:

Քայլ, քայլ:

Արևատենչ իմ երջանկաորսը մայր է մտնում քո խաղաղ գրկում:

-Դու հրաշքներին հավատու՞մ ես:

-Ես հավատում եմ, որ երբ ինչ-որ բան շատ ես ցանկանում, այն իրականանում է: 

-Իսկ ի՞նչ է հրաշքը:

-Հրաշքն այն է, ինչ մենք զգում ենք: Պարզունակություն է, չէ՞: Երջանկությունը պարզության մեջ է: Իսկ իմ հրաշքը քո անունն է կրում: Ես գտել եմ այն: Ես գտել եմ քեզ: Եվ գտել ինքս ինձ: 

-Երջանի՞կ ես:

-Այո: Որովհետև դադարել եմ փնտրելուց, դադարել եմ մտածել, որ կյանքում ամեն ինչ մեր ձեռքում է: Ես սիրով հիշում եմ երեկը, սիրում եմ այս պահը, սիրելու եմ վաղը, որովհետև դու կողքիս ես լինելու, իսկ ես նայելու եմ աչքերիդ ու սուզվելու եմ աչքերիդ սիրո մեջ: Ես բռնելու եմ ձեռքդ և ամուր սեղմեմ, որպեսզի զգամ, որ ոչ մի տեղ չես գնա, ինձ մենակ չես թողնի: Դու գրկելու ես ինձ, շոյես վարսերս, համբուրես այտերս, ինձ քո փոքրիկն անվանես, իսկ ես սիրելու եմ քեզ: Երազանքների մեջ է մեր սերը, սիրո մեջ է մեր երջանկությունը: Շունչս կտրվում է, ներիր…

-Ես սիրում եմ քեզ:

-Ես սիրում եմ քեզ:

Իմ աշխարհը եկավ բարևելու քո աշխարհին ու խնդրելու, որ ներս թողնես ու ընդունես: Իմ աշխարհում արևն է պակասում:

-Բարև:

Այնտեղ, որտեղ տարբեր երկինքներ հանդիպում են` գիտակցելու, թե որքան շատ են անձրևել, արևն է զարթնում` ցույց տալու, թե որքան շատ էր նա սպասում այդ հանդիպմանը:

-Մենք կրկին հանդիպեցինք:

Երբ խավարը պատում է լույս տենչացող մաքրությանը, գիշերը գալիս է` ցույց տալու մթության գեղեցկությունը: Ամեն մութ չէ, որ խավար է: Ամեն խավար է, որ լուսանում է:

-Սա ճակատագի՞ր էր, թե՞ նախախնամություն:

Բացիր հոգուդ գաղտնիքները, ազատություն տուր դրանց. գաղտնիքները մահանալու համար են ծնվում: Պատմիր ինձ քո առավոտների ու կեսօրների մասին. ես ուզում եմ դառնալ քո գիշերները:

-Գիտե՞ս` ես երևի ցանկանում էի քեզ կրկին տեսնել:

Երազանքները ծնվում են իրականանալու, իսկ մարդիկ` դրանք գրկելու և ամուր պահելու: Ես քեզ եմ տալիս իմ երազանքները:

Հույսերը ծնվում են` նպատակ դառնալու համար, երբ գտնվում է այն մեկը, ում ցանկանում ես վստահել: Մարդիկ միշտ չէ, որ կարող են ուժեղ լինել. ամեն ուժ իր թուլության ժամին է սպասում: Ես քեզ եմ նվիրում իմ հույսերը: 

Զգացմունքները ծնվում են` կյանք տալու համար: Ակնթարթն ակնթարթի վրա կերտվում է զգացմունքալի մի ուղի, որ տանում է դեպի երազանքների ու հույսերի հորիզոններ` ծովերի պես հեռավոր ու անհատակ: 

-Ես սովորել եմ կարոտել քեզ…

-Ո՞նց ես:

-Նորմալ, լավ, դու՞ ոնց ես, Մարի:

-Լավ… Զանգել էի, որ ուղղակի ձայնդ լսեմ: Կարոտել էի:

-Ինչու՞ չեմ հավատում: Որտե՞ղ ես:

-Դրսում: Տնից դուրս եմ եկել…

-Նստիր մեքենա ու զանգիր ինձ:

-Լավ…

Գիտե՞ս` ժամանակը մեր լավագույն ընկերն է: Նա ցույց է տալիս մեզ, թե ուր ենք գնում և ում մոտ: Իմ ժամանակն ինձ քեզ մոտ է բերել: Ես արդեն որերորդ անգամ գլխիկոր սողացի քեզ մոտ, որ սավառնեմ քեզ հետ: Ես սավառնել եմ ուզում: Ես ուզում եմ կողքիդ լինել` ինչ էլ պատահի և ինչպես միշտ երազում եմ, որ գրկես ինձ ու ասես` կսպանեմ, եթե մի անգամ էլ հեռանաս: Ուզում եմ, որ իսկապես սպանես, եթե մի անգամ էլ հեռացա: Մեր երեխաները պետք է քո աչքերն ունենան` մեծ, գեղեցիկ, երկար թարթիչներով: Մեր երեխաները պետք է քո նման բարի լինեն, նրանք պետք է քո նման ներել կարողանան, երջանկացնել կարողանան: Իսկ ինձնի՞ց: Չգիտեմ, թերևս ոչինչ: Ես նրանց տալու ոչինչ չունեմ: Ես միայն ցանկանում եմ կողքիդ մեծանալ: Այս կյանքն այնքան բարդ ու դաժան է. ես վախենում եմ միայնակ լինելուց: Միայնակ չեմ դիմանա: Քո կարիքն ունեմ: Ժամանակը մեզ տրվում է` հասկանալու, թե ինչ ենք ուզում և ինչու: Ես կրկին անգամ հասկացա և այս անգամ համոզվեցի, որ երազում եմ մեր երջանկության մասին: Քո կողքին ապահով է, ջերմ, սիրելի: Այդպես էլ պետք է լիներ, պարզապես երբեմն երջանկության չափաբաժինն այնքան մեծ է լինում, որ չենք դիմանում, հակառակվում ենք, որովհետև սովոր չենք լինում այդչափ գեղեցկության: Գուցե արժանի չեմ, հիմա արժանի չեմ, բայց ես այնքան եմ… Տես` անգամ մատներս չեն համարձակվում գրել, բայց համոզված եմ` դու հասկանում ես ինձ: Ես…