Մի ամբողջ կյանքի չափ կարոտում եմ քեզ: Կարոտում եմ, անգամ երբ կողքիս ես, անգամ երբ մեզ կիլոմետրեր են բաժանում, անգամ երբ մի ամբողջ կյանք… Բազմապիսի մտքերն ու ծրագրերը ավելի ու ավելի հաճախ են ստիպում հրաժարվել պարզ երջանկություններից: Մեծանում ենք, ինչ արած… Բայց երբ ամբոխոտ փողոցներում` գրկած գրքերս ու տետրերս, գրկած միայնակ ձեռքերս, քայլում եմ, իսկ կողքիս չկաս, սիրտս կանգ է առնում: Օրս բաժանող ժամերի դատարկության չափ կարոտում եմ քեզ: Խելագար քաղաքի տարբեր մասերում` միշտ իրար մի քանի րոպեի չափ մոտ, մենք կարոտում ենք իրար: Սարսափելի է: Կար ժամանակ, երբ անկեղծորեն այնքան մոտ էինք, և ես սիրում էի գրկել քեզ, ամուր սեղմվել տաք մարմնիդ, շնչել մաշկիդ բույրն ու քնել: Իհարկե առավոտյան արթնանում էի քեզնից հեռու (ինչ արած, անհանգիստ եմ քնում), բայց դու կողքիս էիր: Կամացուկ վեր էի կենում, գնում խոհանոց, քեզ համար սուրճ ու նախաճաշ պատրաստում ու հպարտ վերադառնում սենյակ: Կամ էլ միասին հայհոյում էինք զարթուցիչը և դժկամորեն արթնանում: Դու գրկում էիր ինձ, գլուխս մոտեցնում կրծքիդ, ամուր սեղմում, իսկ ես ինձ այնքան լավ էի զգում: Լիներ փոքրիկ խցում, թե ընդարձակ տանը, ես, թեև հաճախ հակառակն էի ցույց տալիս, բայց սիրում էի քեզ: Խելագարվում եմ առանց քեզ, առանց ինձ` քո կողքին: Բայց ինձնից այնքան ուժ է պահանջվում, մոռանալով գորշն ու մահը, փորձել կրկին փրկել մեզ: Ես երևի երբեք էլ այդքան ուժեղ չեմ լինի: Ախր ես այնքան մեծ բան եմ կորցրել, մենք ենք կորցրել, երկուսս, որպես մի ընտանիք: Հիշում ե՞ս, չէ՞, ինչպես էինք երկուսով կռիվ տալիս, երբ մարդիկ ասում էին, որ զույգն առանց երեխայի ընտանիք չէ: Ո՞վ է մեղավոր, որ այժմ փողոցում կամ երթուղայիններում չեմ կարողանում երեխաների դեմքին նայել անգամ: Ամեն ինչ չէ, որ շտկել կարող ես, ամեն բան չէ, որ փրկել ու հետ բերել կարող ես: Ես իմ փոքրիկին եմ ուզում: Ես իմ հիշողությունների դեմ եմ պայքարում, ես այժմ ինքս իմ դեմ եմ պայքարում, բայց պարտվում եմ ու պարտվում, ընկնում եմ ու վեր կենալ չեմ ցանկանում: Ես մի հիվանդ մարդ եմ դարձել, որին ամեն բան մեկ է հիմա: Ամենավատ հիվանդությունն անտարբերությունն է: Իսկ ես չեմ բուժվում…

-Մեր կողմից սահմանվող բայց մեզ չենթարկվող ժամանակից դուրս, մեր իսկ գծած սահմաններից անդին է ապրում սերս, այն միշտ նույն հասցեում է: Միայն թե տունն է դատարկ մնում, կամ էլ տանտերն է անժամանակ նրա սահմաններից դուրս գնում:

-Իմ տունն ապրում է այնտեղ, որտեղ արթնանում ենք: Իմ սերն ինձ քո ջերմությամբ լի «բարի լույսեր» է մաղթում, այն ինձ մեր խենթության պես նուրբ օրորոցայիններ է երգում: Թեկուզ հեռու, թեկուզ խռոված, բայց ես… Ես կարոտ եմ գիշերային լռության մեջ քո սրտզարկերին ու սուրճի բաժակի տաքությունից այրվող մատներին:

-Մեր տունը մերն է, մեր սերը մերն է, որքան էլ փորձեն կողոպտեն, որքան էլ սրբեն-տանեն այն ամենն, ինչ զարդարում էին նրա պատերը: Սպիտակ գույնի վրա միշտ էլ սևով արված խազերն ավելի տեսանելի են, քան ծիածանի յուրաքանչյուր գույնի նկարած երազանքները: Մեր երազանքներն էլ են մերը, մեր խզբզած կամ խորը քաշված գծերն էլ:

-Սխալները կուլ տալ ու ժպտալ է պետք: Ամեն քանդված պատ էլ շինանյութ է` կուզենք կայրենք, կուզենք նոր տուն կկառուցենք: Մեր քանդված պատերի տակ այնքան ամեն ինչ կա, որ մի քանի այդքան ամեն ինչ էլ կկառուցենք, միայն պետք է ամուր սեղմենք միմյանց ձեռք ու էլ երբեք-երբեք, լսու՞մ ես, երբեք բաց չթողնենք:

-Ցավոք միշտ չէ, որ Մենք լինելը նշանակում է միասնություն, երբեմն նույն Մենքերը ես ու դու են կամ էլ դես ու դեն, իրարից բաժան-բաժան, և այդ ժամանակ դառնում են Մ Ե Ն Ք: Սակայն որքան էլ իրարից հեռու գրվեն, որքան էլ նրանց միջև տարածություն լինի, միևնույն է, նրանք մի բառի մասնիկներ են, , որոնք մոտենալուց դառնում են զենք՝ ստեղծելով ուժ ու երջանիկ մի դեմք...

-Ես սիրում եմ քեզ...

-Ես էլ քեզ եմ սիրում...

Մեր հիմար հանդիպումներն միշտ նույնն են, ժամանակն ու տարածությունը չեն փոխում դրանք: Երբ տեսա քեզ, արտասվեցի, դու երևի չհասկացար, թե ինչու: Ձեռքս տարա այնտեղ, որտեղ ժամանակին սերս էր, իսկ այսօր` դատարկություն: Հիշեցի, ներսս ցավեց, կորուստս, որ ամեն գիշեր մղձավանջների տեսքով այցելում է աներազանք անքնությունս, սեղմեց անսեր ու դատարկ օրգանիզմս, և արտասվեցի: Հնարավոր չէ ատել մեկին, ում հետ ամեն ինչ կիսել ես ու… Մահացել: Բայց հնարավոր չէ նաև վերադարձնել այն, ինչ մահվան գնով գնաց… Չէ որ ամեն անգամ քեզ տեսնելիս ես նրան եմ հիշելու, նրա բացական եմ անիծելու ու քեզ եմ մեղադրելու իմ պարգևի մահվան մեջ: Կյանքը մի մեծ աղբակույտ է, իսկ մենք հիմար ու ստախոս դերասաններ: Ես իմ կորուստն եմ անիծում, իսկ քեզ… Չգիտեմ էլ…