2 3 Mari Love : Նախկին կյանքում իմն էիր
Մտքեր

Նախկին կյանքում իմն էիր

By Sunday, March 11, 2012

Ես ունեի ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր երջանիկ լինելու համար, սակայն ի՞նչն էր, որ ստիպում էր միշտ ինչ-որ բան փնտրել: Ապրում ես քո մոլորակում, սակայն գիտես, որ դրանից այն կողմ մի ամբողջ տիեզերք է, որը քո անունն է կրում ու քեզ է կանչում: Ես միշտ փնտրել եմ իմ տիեզերքը:

* * *
Գարունները մեկը մյուսի հետևից գալիս են ու գնում: Ես միայնակ եմ, թեև կողքիս են բոլորը: Մեկը սիրում է ինձ, մյուսը` հոգ տանում, մեկն ուշադիր լսում է, իսկ մյուսը` զվարճացնում:
«Այնքան երջանիկ պիտի լինես, նրա նման երիտասարդը քեզ է սիրում, իսկ դու փոխադարձ սիրում ես նրան»: «Ահա»,-ասում եմ ես ու մտքերս գլորում ինձնից հեռու: Այո, սիրում եմ նրան, համենայն դեպս սիրել եմ շատ ու իրավունք չունեմ այժմ ուրիշ մտքեր ունենալ: Նա ինձնից հեռու է հիմա: «Ամեն մեկը չի կարող այդքան սպասել սիրելիին, որքան դու: Շատ եմ հպարտանում քեզնով»: «Ահա»,-ասում եմ ես ու այրում երազանքներս: Այնքան եմ հեռու եղել նրանից, որ անգամ հայացքն եմ մոռացել: Ինչու՞ միայն հայացքը: Զանգերի շնորհիվ հիշում եմ միայն ձայնը: Սարսափելիորեն զվարճալի է: Ասում են` հեռավորությունը փորձություն է սիրո համար: Սեր: Հիմար բառ է:
Հագնում եմ վերարկուս, վերցնում փոքրիկ պայուսակս, որի մեջ ոչինչ չի տեղավորվում: Գրողի տարած մետաղադրամներն այնքան շատ են, որ պայուսակը ծանրանում է ու մետաղե զրնգուն ձայն արձակում: Մետաղադրամների փոխարեն լավ է թուղթ լիներ: Վերցնում եմ տան բանալիները: Դրանցից կախված անվանական սրտիկն իզուր բեռ է. հանում ու դեն եմ գցում այն: Այսօր պետք է որքան հնարավոր է ազատվեմ ավելորդ բեռից: Փակում եմ դուռն ու գնում:

-Ալո, որտե՞ղ ես:
-Դուրս եմ եկել տանից:
-Ու՞ր ես գնում:
-Չգիտեմ, գեղեցկության սրահ, հետո սրճարան, կզբոսնեմ:
-Գա՞մ:
-Չէ, կներես, ուզում եմ մենակ լինել:
-Լավ, կզանգես:
-Ահա…


Բնությունը գարուն է երգում: Մարդիկ ինձ պես փորձում են ազատվել ավելորդ բեռից: Ոմանց մոտ ավելորդ բեռի անունը «կյանք» է: Մեքենաների ապակիներում արտացոլված պատկերս հավանում եմ: Ուրեմն իմ բեռն ավելի թեթև է: Զվարճալիորեն սարսափելի է: Մարդիկ փոխում են իրենց զգեստապահարանների գույները, սակայն շատերի մոտ հոգու գույնը նույնն է մնում: Ես հոգու գույնս լրիվ կորցրել եմ: Բայց հոգնել եմ փնտրելուց ու վերագտնելուց: Միևնույն է` կորցնում եմ: Էլ ի՞նչ իմաստ ունի ինքնամոռաց փնտրտուքների տրվել, եթե միևնույն է` վերջում այն ինքն է գալիս ու ինձ գտնում: Փախչել է պետք: Հեռու մի տեղ, բոլորի աչքից հեռու, հարցեր, սպասված պատասխաններ, ճանապարհներ, մարդիկ, մարդիկ, մարդիկ…
-Ի՞նչ ենք անում այսօր:
-Չգիտեմ, վստահում եմ քո վարպետ-ձեռքերին: Մի բան արա, միայն թե այնպես, որ մի երկու ժամ այսպես նստեմ:
-Հասկանում եմ:
-Հենց դա էլ սիրում եմ քո մեջ:

Երեկոյան երբեմն մոռանում եմ մեր տան հասցեն: Կամ էլ այնքան շատ եմ ուզում մոռանալ, որ թվում է, թե մոռանում եմ: Հարցերն այնտեղ շատ են, հորինված պատասխանները սպառվում են, ճշմարտությունը բացականչելու ցանկությունը` մեծանում: Մի ճշմարտություն կա` ես չեմ հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Ինչ-որ մի բան սխալ է:
-Ալո՞:
-Կարոտել եմ քեզ:
-Ես էլ:
-Ոչինչ չունե՞ս ինձ ասելու:
-Ո՞նց ես:
-…լավ:

Օրերն անցնում են: Ես լուսանկարիչ եմ: Աշխատում եմ: Լավ են վարձատրում: Կարող էին և ավելի լավ:
-Մյուս շաբաթ ֆոտոսեսսիա ունես, մի տղա կգա, նրա մասին պատմություն ենք գրում:
-Լավ:
Լուսանկարելն իմ թուլությունն է: Ֆոտոխցիկն այնքան բան է նկատում: Լինում է` նկարում ես մարդու, սակայն դուրս է գալիս նրա տխրությունը: Նկարում ես բնություն, սակայն ստացվում է նկարել ես քո հոգին:

-Բարև: Դե ինչ, նկարու՞մ ես ինձ:
-Բարև ձեզ, այո, խնդրում եմ անցեք պատի մոտ, ես հիմա լույսերը տեղադրեմ ու սկսենք:
-Գիտես շատ եմ սիրում, երբ ինձ լուսանկարում են:
-Հետաքրքիր դիմագծեր ունեք:
-Լավիկն ես:
-Ներեցեք, բայց ես ձեզ թույլ չեմ տվել ինձ հետ դու-ով խոսել:
-Դե լավ, էլ մի: Դու իմը պիտի լինես…

Լուսանկարներից ինձ էր նայում մեկը, ում ես ճանաչում էի: Ինչ-որ տեղ ես նրան տեսել էի, մենք զրուցել էինք, նա գիտեր, թե ով եմ ես: Մի՞թե այդպիսի բան հնարավոր է: Շտապ պետք էր ազատվել դրանցից, հանձնել խմբագրին ու փակել այս պատմությունը:

-Ալո՞:
-Ինչպե՞ս անցավ օրդ:
-Նորմալ, սովորական աշխատանքային օր էր, ինչու՞ ես հարցնում:
-Ես ամեն օր էլ հարցնում եմ:
-…
-Ինչ-որ բան այն չէ՞:
-Չէ, պարզապես երևի քեզ շատ եմ կարոտել:
-Երևի՞:
-Ներիր, տնօրենն է զանգում, հետո կխոսենք:

Հեռախոսս լուռ է: Ոչ մի տնօրեն էլ չի զանգում: Ստեցի՞: Առաջին անգամ չէ: Սուտը կարծես իմ արյան մեջ իրեն լավ է զգում: Կուզեմ մի օր ստելու ցանկություն ու կարիք չունենամ: Երջանկություն: Դա ի՞նչ բան է, երբ ամեն ինչ ու ոչինչ չունես: Ունես մի երկար ձգվող թել, սակայն այդ թելը կիրք չունի, կրակ չկա:

-Կրկին դու՞ք:
-Մի՞թե չէիր կարոտում ինձ, սիրունիկ:
Նա մոտեցավ ու գռեհկաբար նստեց սեղանին: Աչքերս վեր բարձրացրի ու նայեցի նրա ինքնագոհ ժպիտին:
-Վուլգար ես:
-Տես, արդեն դու էլ անցար դու-ի: Գիտե՞ս` նախկին կյանքում իմն էիր:
-Ե՞րբ էր նախկին կյանքը:
-Երբ երջանիկ էիր:

Բաժանորդը ժամանակավորապես անհասանելի է: Բաժանորդը մտածելու ժամանակ է պահանջում: Բաժանորդի մտքերը ծնվել են ուզում: Ներիր:

-Մենք պիտի հանդիպենք: Առանձին:
-Դու գիտե՞ս, որ ես սիրեցյալ ունեմ:
-Նախկին կյանքում իմն էիր, դա քեզ ոչինչ չի՞ ասում:

Ու՞ր եմ գնում: Ու՞մ մոտ: Մեկի, ում պատկանում էի նախկին կյանքու՞մ: Խենթանոցներում երկու տեղ պետք է պատրաստել: Միայն թե երկու տարբեր խենթանոց պետք է լինի: Այդպես եմ կարծում: Ճանապարհն այնքան երկար է. տասը կիլոմետր: Մեքենան սողում է գարնանային ասֆալտով, իսկ ես հայացքս ուղղել եմ ճանապարհի ներկե գծերին. ձեռքերս դողում են: Կարոտում եմ, չգիտեմ էլ ում: Գնում եմ, սակայն գիտեմ ուր:
Դուռը թակում եմ: Բացում է: Անթարթ նայում եմ նրան ու բարև հարցնում: Նա բռնում է ձեռքս ու ինձ ներս հրավիրում:
-Մի վախեցիր:
-Իսկ ես չեմ վախենում:
Նա ծիծաղում է ու առաջ գնում:
-Խմիչք ունեմ: Այն էլ շատ:
-Ահա…
Պատուհանից գեղեցիկ տեսարան է բացվում: Ծաղկաշատ փողոցներ, անհոգ մուրացկաններ, հրապարակում շատրվաններն ինչ-որ երգ են երգում:
-Նախկին կյանքից այս կյանք մի քայլ է,- շշնջում է նա ականջիս: Շրջվում եմ:
-Ես խենթացե՞լ եմ:
Ծիծաղում է:
-Ես խոսում եմ նախկին կյանքերից, իսկ դու ինձ հարցնում ես, թե արդյոք խենթացե՞լ ես:
-Ներիր:
-Ինչի՞ համար:
-Որ նախկին կյանքում հեռացել եմ քեզնից:
Նա մոտ է գալիս ու համբուրում շրթունքներս: Աչքերիցս այրող արցունքներ են հոսում: Ես դավաճանում եմ: Ես երջանիկ եմ: Նա այնքան նուրբ է, նա ճանաչում է ինձ: Նրա շրթունքները շոյում են պարանոցս, ձեռքերը ցած են սահում, ամուր գրկում կոնքերս: Ամեն ինչ մթագնում է: Ձեռքերս սահում են նրա մարմնով, գլուխս պտտվում է: Նա գրկում է ինձ, իջեցնում հատակին, որտեղ մարմինս տրվում է նրա մարմնին, հաստատում, որ նախկին կյանքում ես նրանն էի: Ես չեմ դավաճանում: Ես իրավունք ունեմ հափշտակել իմ բաժին երջանկությունը:

-Ալո՞:
-Կարոտում եմ:
-Գիտեմ, ներիր, մենք պետք է խոսենք…
-Ինչի՞ մասին:
-Իմ նախկին կյանքի…

Նույն թեմայի մեջ

12 մեկնաբանություն

  1. քոնը չէր....իմ էլ չի...բայց կարող էր իմը լիներ..եթե թույլ տայի.....

    ReplyDelete
  2. Հոյակապ էր, շատ նուրբ էր շարադրված, և ամենևին էլ չմտածեցի, թե դա ինքնակենսագրական է:շնորահակալություն:

    ReplyDelete
  3. hrashq uxxaki,iskapes cncvac em ankexc em asum,shnorhakalem,an@ndhat kardum em nor nyutern u misht el aveli norin spasum,gracnerd indz iroq urish ashxarh en texapoxum,shnorhakal em

    ReplyDelete
  4. Շնորհակալ եմ անչափ, ես սիրում եմ իմ ընթերցողներին :)

    ReplyDelete
  5. Харцс дзер граци хет капвац че,байц ес шат урах клине ете дук патасхан еик)) инч еражштутюн е хнчум,ерп мтнум эн дзер блог? Нахапес шноракалутюн)

    ReplyDelete
  6. To build a home- Cinematic Orchestra instrumental

    ReplyDelete
    Replies
    1. евс мек анкам шноракалутюн))

      Delete
  7. ՄԵծ բավականությամբ կարդացի..շնորհակալություն յուրահատուկ զգացողություններ փոխանցելու համար:Իսկ գրածների տակ ենթատեքս փնտրելը անտեղի զբաղմունք է,,վայելեք տողերի ճկունությունը ;)

    ReplyDelete
  8. uxaki xosqer chkan,,,<3

    ReplyDelete
  9. հրաշալի էր ուղղակի... խոսքերս չեն հերիքում, որ զգացածս գրեմ... շնորհակալ եմ Մարի ջան...

    ReplyDelete
  10. SHAT LAVN ER. ES HASKANUM EM PATMVACQI HEROSIN U ETE HAMARDZAKUTYUN UNENAJI ES EL NUYN KERP KVARVEI .PETQ CHE HAVATARIM LINEL MEKIN OV QEZ MORACEL E, AYL PETQ E PAKEL KYANQI AYD EJN U SHARJVEL AREAJ

    ReplyDelete